Opcja pozwala na zdefiniowanie listy portów do skanowania, zamiast domyślnej. Możliwe jest podanie pojedynczych portów jak i zakresów oddzielonych myślnikiem (np. 1-1023). Zakres można również pominąć, co spowoduje użycie całego zakresu (1-65535). Można więc po prostu podać opcję -p- do przeskanowania wszystkich portów od 1 do 65535 włącznie. Można również podać port zero, ale trzeba to zrobic jawnie. W przypadku połączenia tej opcji ze skanowaniem protokołów (-sO), określa ona numery protokołów do sprawdzenia (0-255).

Przy jednoczesnym skanowaniu portów TCP i UDP możliwe jest oddzielne zdefiniowanie portów dla obu protokołów poprzez poprzedzenie numerów znakami odpowiednio T: i U:. Jako argument opcji przyjmowany jest ciąg znaków aż do następnej opcji. Na przykład, podanie -p U:53,111,137,T:21-25,80,139,8080 spowoduje przeskanowanie portów UDP o numerach 53,111 i 137 oraz podanych portów TCP. Przy skanowaniu zarówno portów TCP jak i UDP, nie można zapomnieć podać odpowiednich typów skanowania: -sU oraz przynajmniej jednego TCP (np. -sS, -sF czy -sT). Jeśli nie podano protokołu skanowania, na czas skanowania numery portów zostaną dodane do domyślnej listy portów.

Pozwala na określenie, że mają być skanowane tylko porty zawarte w pliku nmap-services z pakietu Nmapa (lub z pliku protokołów dla opcji -sO). Opcja ta pozwala na szybsze skanowanie, niż w przypadku wszystkich 65535 portów. Ponieważ lista ta zawiera tylko nieco ponad 1200 portów, różnica w szybkości w porównaniu do typowego skanowania TCP (około 1650 portów) nie jest duża. Różnica może być większa, jeśli zostanie podany własny, mały plik nmap-services za pomocą opcji --datadir.

Domyślnie Nmap skanuje porty w kolejności losowej (poza niektórymi najczęściej wykorzystywanymi portami, które są skanowane na początku ze względów wydajnościowych). Takie zachowanie jest normalnie pożądane, jednak można je wyłączyć za pomocą opcji -r, wymuszającej sekwencyjną kolejność skanowania.